[DLGL] มัดมานนนนนนนนน!!

posted on 29 Jul 2011 23:18 by nonamemo in DLGL
เอนทรี้นี้ ถูกสังเวยให้แด่
 
 
โอ้เย้ อีกครั้งอีกครา ผมกลัวเจ๊เรงะ T.T ทำไมตัวละครของผมแต่ละตัวถึงช่าง....
เอาเถอะๆ มาต่อกันดีกว่านะ~ กับเควสนี้ มัดมานนนน~ เจ๊เลยร่าเริงใหญ่ว่าอย่างนั้นอย่างนี้
คนจีบยังไม่ทันได้ลงเจ๊ก็จะส่งเควสซะแล้ว อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย
สงสัยเจ๊จะไปจีบเค้ารึว่้าเขาจะจีบเจ๊กันแน่เนี่ย งงจริงๆ (เจ๊เร / ฉันอยากจีบ~~)
 
ขอสรุปเพราะขี้เกียดยืดยาวฮะ เหยื่อผู้โชคร้ายที่ถูกเจ๊เรมัดก็คือ อือ อือ อือ (แอคโค่เพื่อ)
 
 
อย่ายาวๆเข้าเรื่องเลยดีกว่า~
 
 
*********************************************
 

.....ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าทุกคน
จับไอ้แวมไพร์ที่มาจีบเจ้ามัดด้วยเชือกนี่
แล้วจับมันมาส่งให้ข้า!!!....

เสียงคำสั่งของท่านหัวหน้า ยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัวสมอง ฉันยืนมองพื้นฟ้าที่มืดสนิทและเหยียดยิ้มออกมาอย่างสนุก อันที่จริงก็ไม่ได้โดนเหยียดหยามอะไรซะหน่อย (/เพราะไปม่ออีกฝ่ายก่อน) ก็แค่สนุกๆเองท่านหัวหน้าล่ะจริงจังไปได้ แต่เพราะอย่างนี้แหละถึงได้...น่าร๊ากกก >w< อุ๊ย!!หลุดรั่ว เอาใหม่ๆ (/สะบัดสวย)  

“สั่งมาก็จัดไปสิจ๊ะ~” เมื่อเก๊กสวยเสร็จ ว่าแล้วก็มุ่งตรงไปยังบาร์เบียร์ที่เป้าหมาคือ มิเอลเลีย มิราจ มุ่มหน้าตรงไปยังมาสเตอร์ของร้านและพูดคุยอย่างคุ้นเคยหรือข่มขู่ก็ไม่แน่(เป็นความลับวงในไม่สามารถเปิดเผยในที่สาธารณะได้?)

“มาด้วยกันหน่องสิจ๊ะ~” ไม่พูดพร่ำทำเพลงเจ๊เรคนงาม(?) ก็เดินอย่างมาดมั่นออกมาและลากเหยื่อผู้โชคร้ายนามว่ามิเอลเข้าห้องหลังร้างโดยไม่ทันที่เจ้าตัวผู้เสียหายจะโวยวาย ก่อนที่จะ....

.

.

พรึบ!!

.

.

ควับ!!

.

.

“กรี๊ด!! เอาเสื้อฉันคืนมา... อย่านะ!!... ทำอะไรของเธอน๊ะ!! ม่ายย!!!!”

.

.

.

 

(คลิกที่ภาพได้ถ้าอยากดูขนาดใหญ่~)

 

”อ..อ..เอาเชื่อก อ..อ...อ...ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

“เชื่อกเส้นล่าได้ไหมล่ะจ๊ะ โฮ๊ะๆๆ~…”

.

.

.

.

Me/ เจ๊ฮะ No18+ นะฮะ =_____=;

เร / อ่าวหรอ งั้นไป อะ อร้าง~ กันหลังไมค์แล้วกันนะจ๊ะมี๋จัง

มิเอล / ค...ค..ค...ใครจะไปกับเธออ!!!!!

Me / เอวัง สภาพขนาดนี้....เออ.... จบเถอะ....(/นั่งไว้อาลัย)

โอเย่ เอาอีกแล้วๆ *0* เหมือนจะเป็นโชตะรึป่าวนะเรา =w=
ว่าไปนั้นไปนี้แล่วก็กลับมาอีกครากับ EO
ไม่ใช่หายไปแต่คิดจะส่องคุณน้องตั้งแต่แรกแล้ว แต่ว่่าเกิดตันขึ้นมาซะก่อนงิ๊ =w=
น้องคนสุดท้องเลยไม่ได้เกิดซะที กร๊ากก จริงๆแล้วอู้ (/โดนตบ)
 
เข้าเรื่องๆ >w<กับกิจกรรมของ
 
 
 
(ชื่ออ่านหว่า หลี่หยางจื้อ ยำมั่วเยี่ยงเดิม =w=)
 
เพิ่มเติมๆ
 
- หลีหยางจื้อ น้องชายคนสุดท้องของบ้านหลี่ อายุ6ปี
-นิสัยนี้จัดว่าสุดๆ เจ้าเล่ห์ไม่สมกับเป็นเด็ก6ขวบ
-แต่ยังไงๆซะก็แล้วแต่ จริตเด็กเยอะสุดยอด เป็นเด็กที่ใช้มารยาเด็กได้เกินหน้าที่ดีจริงๆ =__=b
-ฟังเพลงถึงขั้นเสพติด =[]= ฟังหลายแนว แต่ถึงจะใส่หูฟังไว้ก็ตาม เวลาใครนินทาได้ยินตลอด
-แต่เวลาตั้งใจจะดูทำเป็นไม่ได้ยิน
-กวน(เกรียน)สุดๆ รักพี่ฝาแฝดมากๆ
-อย่างที่บอกว่าไม่ว่าอย่างไรอย่าไปไว้ใจ เพราะนี้มัน ซาตานน้อยชัดๆ
-ดูเหมือนจะมีภูมิสูงเพราะไม่เคยกลัวอะไรเลย
-ซนมากเลยแหละ วุนวายด้วย บางทีพี่ๆก็ต้องคอยช่วยจับ(ส่วนใหญ่หยางหมิงจะเป็นคนจับ)
-แอบดื้อนิดๆ
 
"จื้อไม่ได้ดื้อ จริงๆนะฮะ..."
เบื่องหลังยิ้มแยกเคี้ยวเยี่ยงซาตาน

 

ว่าด้วยเรื่องสัมพาทย์

โมกิ – หนีฮาว~ สวัสดีฮะคุณหลีทั้งสามท่าน

– หนีฮาว~~

 – สวัสดีค่ะ

 – ....เออ...เอ๊ะ...อ่าว...หวัดดี (/กำลังเหม่อ)

– ยังไม่ตื่นหรอหยางหมิง แบบนี้ระวังประสบอุบัติเหตุได้นะ (/ส่งวูดูคุ้มภัยให้น้องชายด้วยสีหน้าจริงจัง)

– ฮะ?...เออไม่เป็นไรขอผ่านขอบคุณมาก (/โค้งงามๆแล้วกระโดดไปนั่งกับหยางจื้อ)

โมกิ – เอาๆอย่ายืดเยื้อเข้าเรื่องกันเถอะๆ~ จะว่าไปเรายังไม่รู้ความหมายชองชื่อแต่ละคนเลยนี่นะ ขอคำตอบหน่อยคร๊าบ~

– (/เหมือนจะวิ่งหนีเจ๊ที่ยัดเยียดวูดูให้)

– (/ยกมือขึ้น) เดี๋ยวจื้อบอกให้น๊า >w< ชื่อของอาเจ๊คือ เหวินหมิง แปลว่า แสงสว่างที่สูงส่ง  ส่วนชื่อพี่หยางหมิงคือ แสงตะวันอันสดใส ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าสดใสยังไง หรือว่าเพราะอยู่กับแจ้มากไปนะ

โมกิ – อ่าฮะ แล้วชื่อของหยางจื้อล่ะ

– ชื่อของจื้อก็แปลว่า ผู้มีปัญญาที่สว่างไสวดังแสงอาทิตย์ไงล่ะฮะ

โมกิ – โว่ว มิน่าล่ะๆ .....ชะอ่าว...หยางหมิงกับเหวินหมิงไปไหนซะแล้ว??

– เมื่อกี้เห็นวิ่งหายเข้าไปในบ้านนะฮะ

โมกิ – งั้นไป...

– อย่าคิดที่จะตามหาดีกว่าฮะ แบบคุณนะ...แค่ก้าวเข้าบ้านคุณก็หลงแล้ว (/พูดตรงหน้านิ่ง)

โมกิ – จริงด้วย....ขอโทษครับ (/โค้งงามๆให้เด็ก)

– มีอะไรรึป่าวคะ?

โมกิ – เออ...

– ไม่มีอะไรหรอกฮะคุยกันเรื่อยเปื่อยนนะ~ (/ยิ้มหวานให้พี่ๆ)

– หรออืมๆ

โมกิ – T^T สัมพาทย์ต่อเถอะฮะ กระซิกๆ (/เสียรู้เด็กรู้สึกหดหู่)

– เป็นอะไร...รึป่าว?

โมกิ – ป่าวคร๊าบไม่มีอะไรทั้งสิ้นๆ มีหลายๆคนตื่นตาตื่นใจกับความอลังบ้านตระกูลหลี่มาก รู้สึกยังไงบ้างครับ

– จริงหรอ? จื้อมาที่หลังจื้อไม่รู้เรื่องเลยแหะ~ >.<  แต่ก็ขอบคุณนะฮะ พี่ๆน่ารักจังเลย~ >___<

– รู้สึกยินดีคะ ถ้าอยากจะมาเยี่ยมบ้านเมื่อไหร่จะเตรียมพิธีไว้ต้อนรับอย่างดีเลยแหละคะ  (<<ตัวการทำให้บ้านสยอง)

– ...หอ...หอ...เปิดหอทีเถอะผมอยากออกจากบ้านสยองๆนี้ TT[  ]TT

– ถ้าพี่ไปหอจื้อก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวสิฮะ ไม่ยอมน่า งือ Q^Q

– อาหยางทำน้องร้องให้ได้ไงไม่ดีเลยนะคะ (/แปะยันต์ใส่หน้าพากหยางหมิง)

– อ๊อค =[]=!! (/เป็นลม)

โมกิ – อุ๊ย =___=; อย่าตีกันๆ สรุปแล้วจะได้ย้ายเข้าหอไหมนะ เอาเถอะรอลุ้นต่อไป เปลี่ยนเรื่องฮะเปลี่ยนเรื่องเดี๋ยวดราม่าไม่ดี๋ไม่ดี ผมสงสัยคุณเหวินหมิงมากลยฮะ ทำไมถึงเชื่อเรื่องของไสยศาสตร์จังเลยล่ะฮะ

– มันเป็นอะไรที่น่าสนุกล่ะมั่งคะ ^  ^ นอกจากนี้เรื่องภูตผีหรือเทพเจ้าฉันก็สนใจด้วยนะคะ

โมกิ – โอ้ แล้วนอกจากนี้ละฮะ ขอธรรมดานิดหนึ่ง

– คงเป็นการจับหยางหมิงแต่งตัวละมั่งคะ ถ่ายรูปไว้ตั้งเยอะแยะหยางหมิงเองก็เก็ไปทำลายทิ้งหมดเลยเสียดายๆ แต่ยังมีรูปงานวันเกิดตอนอายุ5ขวบอยู่เลยนะนี่ไง (/ยื่นรูปให้ดู)

– ว๊าก ยังเก็บไว้ได้อยู่หรอแจ้ เลิกเถอะ!!!! (/โหยหวนอีกครา)

– จื้อมีพี่สาวสองคน *0*

– เก็บแค่รูปเดียวเองเนอะ ช่วงขึ้ม.ต้นนี้แทบไม่ได้จับแต่งตัวเลยนะ หรืออยากจะแต่งละคะหยางหมิง

– จื้อจะช่วยแจ้นะฮะ *-*

– เค้าโดนรุมรังแก T^T (/นั่งเขี่ยธรณอยู่มุมมืด)

โมกิ – อ่านะ =  =;;  ไปง้อหยางหมิงกลับมาเลยฮะไม่งั้นเราสัมพาทย์ไม่จบนะฮะ

– หาว~ แจ้ฮะจื้อง่วง

– อ่าวหรองั้นไปนอนกันดีกว่านะ~ หยางหมิงไปนอนได้แล้วอย่าไปนั่งกับพื้นอย่างนั้นสิ ไม่สุภาพเลยนะ

– ฮะ~~ =^= (/ล่องลอยเข้าห้อง)

โมกิ – อะอ่าว อย่าทิ้งกันดื้อๆสิฮะ ยังงี้ก็ต้องตัดจบนะเซ่ T.T